| چه خبر در مالمو؟ |
|
Sunday, April 23, 2006
٭
........................................................................................سازمان ملل متحد و راه حل سوم مقاومت ایران روزنامه سوئدی سید اسونسکا داگ بلادت به قلم توبیاس الندبری مقاله ای در ارتباط با پروژه هسته ای رژیم آخوندی به چاپ رسانده است و ضمن آن به تحلیل اعلام غنی سازی اورانیوم از جانب ملایان پرداخته است وی می نویسد که با وجود اعلام محکومیت های بی شمار این اقدام، صلح جهانی یک شکست سنگین را متحمل شده است. سازمان ملل متحد بارها از رژیم ایران خواسته است که فعالیتهای غنی سازی خود را متوقف سازد ولیکن این اقدامات بی ثمر بوده است زیرا که در پس این خواسته ها، هیچگونه نشانی از تهدید به تحریمات وجود ندارد اطمینان خاطر دادن رژیم ایران مبنی بر داشتن اهداف صلح جویانه برای غنی سازی اورانیوم، قابل اعتماد نیست. کشوری با داشتن هوایی گرم و ذخایر سرشار نفتی در زمینه تامین انرژی با هیچگونه مشکلی روبرو نخواهد بود و اورانیوم غنی شده را به راحتی میتوان وارد نمود. بی دلیل نیست که جامعه جهانی از حرکت رژیم ایران در مسیر تولید سلاح اتمی، دچار وحشت گردیده است برخی از تحلیلگران معتقدند که رژیم ایران اکنون به موقعیتی رسیده که امکان عقب نشینی را داراست. ولی تهران اظهار می کند که به برنامه هسته ای آن، بایستی همچون یک آبشار نگریست که قابل متوقف کردن نمی باشد آیا بدین ترتیب جامعه جهانی خود را آماده برخورد با یک رژیم بنیادگرای اسلامی مجهز به سلاح اتمی می نماید؟ اگر ضعف و ناتوانی سازمان ملل را پیش رو نداشتیم به طرح چنین مسئله ای، نیاز نبود در پاسخ به این مقاله، یکی از هموطنان ایرانی ساکن مالمو، در جنوب سوئد نامه ای به این روزنامه و نویسنده مقاله ارسال نموده که نظرتان را به آن جلب میکنم من بعنوان یک ایرانی ساکن مالمو، معتقدم که سازمان ملل متحد بایستی برخوردی قاطعانه و بدون اتلاف وقت با این مسئله صورت دهد. تحریمات گسترده سیاسی، اقتصادی و تسلیحاتی بایستی بدون درنگ به مورد اجرا گذاشته شود. دیکتاتورهای حاکم بر ایران در نقض حقوق بشر به رکوردهای تازه ای دست پیدا نموده اند. این رژیم از طریق مداخلاتش در عراق و تلاش برای دستیابی به سلاح اتمی، به بزرگترین چالش بین المللی تبدیل شده است در برخورد با این معضل، از دو راه حل سیاسی سخن به میان آورده می شود راه اول، سازش با آخوندها است. این سیاست هدف خود را هدایت نمودن و یا ایجاد تغییرات تدریجی در ایران اعلام می نماید. در دو دهه اخیر، غرب در اجرای این سیاست تلاشهای بسیاری مبذول داشته است راه دوم، ساقط نمودن رژیم آخوندی از طریق جنگی مشابه آنچه در عراق اتفاق افتاد، می باشد. هیچکس خواهان تکرار آن در ایران نیست ولی راه حل سومی نیز موجود است. خانم مریم رجوی، رهبر جنبش مقاومت ایران، در دسامبر 2004 در پارلمان اروپا اعلام کردند: من امروز به اینجا آمده ام که بگویم راه حل سومی نیز در دسترس است و آن تغییر از طریق مردم و مقاومت ایران می باشد بزرگترین مانع برای ایجاد چنین تغییری، سیاستی است که دولتهای غربی آن را دنبال می کنند.هزینه مماشات غرب با رژیم تهران، از جیب مردم، مقاومت ایران و سازمان مجاهدین پرداخت می گردد. سیاستی که با گردن نهادن بر التماس همیشگی ملاها و با قرار دادن سازمان مجاهدین در لیست تروریستی غرب، به اجرا درآمد. برچسبی که نه تنها پایه و اساسی ندارد بلکه از وجاهت قانونی نیز بی بهره است و تنها برای پیشبرد معاملات تجاری غرب با رژیم ایران، مورد بهره برداری قرار گرفته است تحریمات، اولین قدم علیه آخوند ها است. اقدام بعدی حمایت از اپوزسیون دمکراتیک از طریق زدودن این برچسب ننگ آور است نه به سیاست مماشات با دیکتاتوری مذهبی حاکم بر ایران نه به اشغال نظامی خارجی آری به تغییرات دمکراتیک در ایران اول اردیبهشت 1385 نوشته شده در ساعت 4:47 PM توسط طنین پیروزی
|